Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS) αποτελεί μια πολύπλοκη ενδοκρινική και μεταβολική διαταραχή, η οποία χαρακτηρίζεται συνήθως από ανοωρρηξία, υπογονιμότητα, παχυσαρκία, αντίσταση στην ινσουλίνη και πολυκυστική μορφολογία των ωοθηκών.
Παράγοντες όπως ο τρόπος ζωής και η διατροφή, οι περιβαλλοντικές επιδράσεις, οι νευροενδοκρινικές διαταραχές και η παχυσαρκία αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης του συνδρόμου.
Σε τι προδιαθέτουν οι παράγοντες κινδύνου;
Οι παράγοντες αυτοί συμβάλλουν στην ανάπτυξη μεταβολικού συνδρόμου και υπερινσουλιναιμίας, αυξημένου οξειδωτικού στρες, υπερανδρογοναιμίας, διαταραγμένης ωοθυλακιογένεσης και ωορρηξίας, καθώς και ακανόνιστου κύκλου.
Επιπλέον, η δυσβίωση του εντερικού μικροβιώματος φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση και εξέλιξη του PCOS. Η ενίσχυση του εντερικού μικροβιώματος με προβιοτικά αποτελεί αποτελεσματική μέθοδο τόσο για την αντιμετώπιση όσο και για την πρόληψη.
Μελέτες έχουν δείξει ότι οι γυναίκες με PCOS παρουσιάζουν τροποποιημένη σύσταση μικροβιώματος σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό: μειωμένα ωφέλιμα βακτήρια, όπως οι λακτοβάκιλλοι και τα bifidobacteria, και αυξημένα παθογόνα στελέχη. Επίσης, μεταβολίτες της διατροφής όπως τα SCFAs και το TMA εμφανίζουν διαταραχές στις γυναίκες με PCOS.
Θεραπεία
- Διατροφή και αλλαγές τρόπου ζωής
Αποτελούν πρώτης γραμμής παρέμβαση. - Αντισυλληπτικά και αντιανδρογόνα
Βοηθούν στη ρύθμιση του κύκλου και στη μείωση των συμπτωμάτων υπερανδρογονισμού. - Μετφορμίνη (Metformin)
Βελτιώνει την ωορρηξία μειώνοντας την αντίσταση στην ινσουλίνη και συμβάλλει στη μείωση των επιπέδων τεστοστερόνης. - Ασβέστιο και βιταμίνη D, σε συνδυασμό με μετφορμίνη
Έχουν δειχθεί αποτελεσματικά στη βελτίωση του ακανόνιστου κύκλου, της ωορρηξίας και της υπερανδρογοναιμίας. - Μυο-Ινοσιτόλη (Myo-inositol)
Ρυθμίζει την παραγωγή TSH, FSH και άλλων ορμονικών δεικτών, συμβάλλοντας στη βελτίωση της ωορρηκτικής λειτουργίας. - Θεραπεία με microRNA (υπό έρευνα)
Μελετάται ως πιθανή θεραπευτική παρέμβαση, κυρίως σε περιπτώσεις παχυσαρκίας που σχετίζονται με PCOS.
Διαγνωστική ακρίβεια προγεννητικού υπερηχογραφήματος
Το προγεννητικό υπερηχογράφημα Α', Β' και Γ' τριμήνου παρουσιάζει υψηλή ευαισθησία στην ανίχνευση συγγενών ανωμαλιών του εμβρύου. Σύγχρονες μελέτες δείχνουν ότι η διαγνωστική του αξία διαφοροποιείται ανάλογα με το τρίμηνο της κύησης και το ανατομικό σύστημα που εξετάζεται.
Συνοπτικά, τα δεδομένα έχουν ως εξής:
Α' τρίμηνο
Διαγνωστική ακρίβεια 91% σε σχέση με θνησιγενή έμβρυα
Περίπου 95% για το σύνδρομο Down
Προγεννητικός έλεγχος σε δύο στάδια (Α' & Β' τρίμηνο)
Συνολική ευαισθησία ανίχνευσης βλαβών: 84%
Ειδικές παθήσεις
Placenta Accreta Spectrum (PAS):
Ευαισθησία ανίχνευσης 86% στο ' τρίμηνο
88% στο Β' - Γ' τρίμηνο
Καθορισμός φύλου εμβρύου:
86% ευαισθησία στο Α' τρίμηνο
99% ευαισθησία στο Β' τρίμηνο
Σχιστίες χειλέους – γνάθου – υπερώας:
Ευαισθησία ανίχνευσης 75%
Απόφραξη πυελοουρητηρικής συμβολής:
Ευαισθησία 82% για το ουροποιητικό σύστημα
Πολυκυστική/δυσπλαστική νόσος νεφρού:
Ανίχνευση 100%
Συνολικά, η ευαισθησία του προγεννητικού υπερηχογραφήματος στην ανίχνευση ανατομικών ανωμαλιών και χρωμοσωμικών συνδρόμων είναι ιδιαίτερα υψηλή, κυρίως όταν συνδυάζεται η υπερηχογραφική εκτίμηση του Α' και Β' τριμήνου.
